Montra

اسباب كشي

2010-04-27T16:19:00.001+04:30

Colour

2010-04-21T16:06:00.005+04:30

These r hawks. Where r doves!?
P. S.: Warsaw Pact

پسرك خوش حال بود، اما من...

2010-04-20T21:26:00.011+04:30

كليد را توي قفل چرخاندم؛ در باز شد؛ و وارد حياط شدم. پسرك هم سايه را ديدم كه- غرق هيجان و سبك بالي كودكانه اش- داشت اسكيت بازي مي كرد. كمي باهم حرف زديم؛ بعد، آرام لپش را كشيدم و گفتم:"لباس هايم را كه عوض كنم، مي آيم پايين اسكيت بازي." از فرط خوش حالي جيغ كشيد؛ و خودش را محكم كوبيد به من. لب خند زدم؛ و آمدم بالا. لباس هايم را عوض كردم؛ دو سه تا اس ام اس جواب دادم؛ موبايلم را گذاشتم توي جيب شلوارم؛ كليد انباري را برداشتم؛ و راه افتادم...

اسكيت هايم را كه پوشيدم، صدايش زدم. ذوق زده شد. آمد، دستم را گرفت و باهم دور حياط چرخيديم. حركاتش حرف نداشت. مادرش راست مي گفت پسرك استعداد kinesthetic عجيبي دارد. همه چيز عالي بود؛ و كودك درون مونترا شادِ شاد. رفتيم و رفتيم... كمي بعد، دستم را رها كرد تا آخرين حركاتي را كه همين ديروز ياد گرفته بود، نشانم دهد. نمايش اش فوق العاده بود؛ با ظرافت و مهارت خاصي حركت مي كرد. اصلن هم نمي ترسيد...
هنرنمايي اش هنوز تمام نشده بود كه با خوش حالي فرياد زد: "حالا اينننو ببين مونتي ژووووون!"؛ سرعتش را كم كرد اندكي مكث... كمي خم شد و پريد بالا؛ سپس، خيلي ماهرانه، در چشم به زدني خودش را انداخت توي آب! شوكه شده بودم؛ خيييلي ترسيدم. براي چند ثانيه مات و مبهوت نگاهش كردم. پسرك شناگر قابلي بود اما... اما با آن كفش هاي چرخ دار خيس و گنده، به زور خودش را روي آب نگه داشته بود...
به سختي اسكيت هايم را درآوردم. صد سال طول كشيد! يكي از ناخن هايم هم شكست. به سمتش دويدم؛ انگار چند صد كيلومتر بود! لبه ي استخر ايستادم. خم شدم. مي خواستم دستش را بگيرم و بياورمش بيرون. نمي خواست. نمي آمد. هيجان زده بود. شناكنان از من دور شد. يك بابا اسد بلند گفتم و پريدم توي آب. پيرمرد بي چاره هر آن چه در دست داشت به گوشه اي پرتاب كرد؛ و با آن پا درد فجيع اش شروع كرد به دويدن. رسيد بالاي سرمان. از نفس افتاده بود و بلند بلند يا ابوالفضل مي گفت.
خودم را به پسرك رساندم. شيطنت مي كرد... آب مي پاشيد به صورتم... به زور بردمش به طرف كناره استخر؛ داشت از زير دستم در مي رفت كه بابا اسد دستش را گرفت و كشيدش بالا...
نسيم ملايمي مي وزيد. مي لرزيدم. دست هايم بي حس بودند؛ پاهايم سست. چه قدر سنگين بودم! بالا آمدن سخت بود. انرژي مي خواست... نمي دانم چه قدر توي آب ماندم ولي مدام با خودم مي گفتم: "آخه كي گفته تو دختره ي... بيست و چند ساله ي صد و شصت و هفت سانتي مي توني با يه پسرك هفت ساله ي هفتاد سانتي، دوست باشي و هم بازي!؟ كييييييييي گفته!؟"

پ. ن.: متين جان، به اين خاطر اون روز گفتم نمي تونم بيرون بيام؛ و با اين كه خيلي دوست داشتم تا اين جايي ببينمت، قرارمون موكول شد به دو سه روز ديگه... لطفن منو ببخش.

عادي بودن، معياري نسبي ست براي انعكاس آن چه طبيعي به نظر مي رسد!

2010-04-15T15:02:00.010+04:30

طبيعتي كه هنرمند بيان مي كند نمي تواند همان طبيعتي باشد كه "درواقع به نظر مي رسد"، زيرا در روند آفرينش هنري، اين طبيعت دو بار تغيير شكل داده است- يك بار توسط جامعه و يك بار ديگر توسط هنرمند. ميشل فوكو در كتاب "واژه ها و چيزها"، به درستي مي گفت "ما، فقط، آن چيزي را مي دانيم كه ساختار فكري يك عصر، اجازه ي فكر كردنش را به ما مي دهد."

ژان دو وينيو- جامعه شناسي هنر- مهدي سحابي

چه خوب...

2010-04-13T01:22:00.007+04:30

اگه فقــط- مثل يه واژه خانومِ خوبُ حرف گوش كن- بياد اولِ 10368000 ثـانيــه ي ديـگه از همـين لـحظه! بشينه، همه چي يه رنگ ديگه مي شه؛ نه؟ ;)

عصباني نمي شوم...

2010-04-10T17:01:00.003+04:30

عصباني شوم!؟ باور كن حتا ناراحت هم نمي شوم وقتي جواب سلامم را به زور مي دهي؛ وقتي لب خندهايم را به بن بست تنگ و تاريك اخم هايت مي كشاني تا از شرشان خلاص شوي؛ انگار نمي داني راه آسمان باز است! وقتي نامه هايم تايپ نشده مي مانند و مي مانند و مي مانند روي ميزت؛ وقتي تلفن هايم را وصل نمي كني؛ يا وقتي شماره هايي را كه مي خواهم، نمي گيري. اصلن و اصلن ناراحت نمي شوم وقتي به كوله ي پر از كتابم مي خندي؛ و كاغذهاي روي ميزم را- بي آن كه بدانم- جا به جا مي كني! كه ناخن هاي بلند و لاك زده ام برايت مسخره و خنده دارند؛ و با دوستانت مي نشيني و اداي مرا درمي آوري. وقتي به همه ي عالم و آدم اعلام مي كني يك الف بچه بيش تر نيستم؛ و برايم لقمه هايي بزرگ تر از دهانم، گرفته اند! باور كن كوچك ترين اهميتي برايم ندارد وقتي مي فهمم برگه ي مرخصي دو ساعته ام، به طرز عجيبي ناپديد شده؛ و مرا محكوم مي كني به بي توجهي و قانون شكني. مي آيي، در اتاق ام مي ايستي، و از كسري حقوقم كه صحبت مي كني، با خود مي گويم: "خب، بگذار بگويد؛ او كه نمي داند آمده ام كار كنم تا بياموزم؛ و مي آموزم هر آن چرا كه پيش از اين در دانش گاه نياموخته ام. آماده ام تا فرمول هاي گنده و تئوري هاي مضحك شان را از لا به لاي كتاب هاي درسي، بيرون بكشم؛ و عملن شنا در درياي پروژه هاي رنگ رنگي را تمرين كنم كه تا پيش از اين چيزي جز اسم شان نمي دانستم." تو نمي داني چه لذتي دارد دريافت حقوق ماهيانه اي كه به ازاي يادگيري ات باشد، نه كارِ صرفي كه انجام داده اي. باور كن نمي داني؛ و همين ندانستن تو، ابتداي همه چيز است براي من تا ناراحت نشوم؛ و جدي ات نگيرم، حتا وقتي مادرم را- بي خودي- يك ساعت تمام، پشت در بسته ي اتاق ام نگه مي داري؛ و از نگاه مهربان اش هم خجالت نمي كشي! ديدي؟ او خوب مي داند چه گونه وقت هاي خالي اش را پر كند؛ به همه- حتا تو- مهر بورزد؛ به گوشي ام زنگ نزند؛ و حاكميتت را در قلمرو خودت ارج نهد. باور كن براي من- و براي خيلي هاي ديگر- اصلن اين چيزها مهم نيست...
اما... اما هيچ كدام از اين ها دليل نمي شود كه بگذارم به خاطر--- با من، از جاي گاه انساني ات، آن قدر پايين بيايي كه حاضر شوي تلاش هاي آن چهار نفر ديگر هم، بي نتيجه بماند؛ كه آن دستورالعمل لعنتي وزارتي را، به موقع به دستم نرساني؛ پروژه اي ر، كه نتيجه زحمت و عرق ريختن هاي يك تيم جوان و كوشاست، دچار اختلال كني؛ و با نگاه هاي دزدكي ات از پشت عينك، به دويدن ها و نرسيدن هايم بخندي، دوست منشي من. من تو را اين همه كوچك نمي توانم ببينم. بايد بزرگ شوي...
با اين حال، تعجب نكن وقتي مي گويم مخاطب انتقادها و اعتراض هاي امروزم، تو- به عنوان يك شخص- نبودي، بل كه سيستم بود؛ سيستمي كه به دورويي و بي اعتمادي حاكم در فضاي موجود دامن مي زند؛ و بارها بارها ثابت كرده قدرت كنترل اوضاع و حفظ روحيه تيمي افرادش را ندارد. من امروز- بي آن كه عصباني شوم- چنين سيستمي را زير سئوال بردم، نه تو را كه قرباني(بازي چه)اي بيش نيستي؛ و براي حفظ آن چه نداري(!)، از هيچ تلاشي فروگذار نمي كني... از چه متعجب شده اي؛ و براي چه ناراحتي!؟ بمان؛ من هم مي مانم. رفتن، چيزي را عوض نمي كند. بمان؛ و شيطنت هاي آزاردهنده ات را داشته باش تا من بزرگ شوم؛ و شكيبايي و خويشتن داري را- با تو و در مقابل تو- تمرين كنم. اما خودت چه؟ تا كجا مي خواهي بازي چه ي اين ارباب(هاي) پوشالي ات باشي؛ و ابزار رشد هم چون مني!؟ كاش ندانستن هايت تمام شوند، دوست من؛ و بزرگ شوي، بزرگ.

مخلوقِ يك مترجم!

2010-04-06T23:11:00.010+04:30

- ناتورِ دشت رو خوندي، عزيزم؟
- اوهوم...
- خب، نظرت چيه؟ چه طوره؟
- خييييلي خوبه. با هولدن كه آشنا مي شي، تازه مي فهمي اون قدرا هم بد نيستي.
- آها! مي گم بد نيست يه نگاهي هم به ناطور دشت بندازيا...
- آره!؟
- آررره، خب...
- چشم!
- بي بلا. :)

تولدش مبارك

2010-04-04T20:42:00.011+04:30

آقاي درويش پدر! اولين باري كه اين تركيب در ذهنم شكل گرفت، ايشان را پدرِ بزرگ (با سكون گاف) مردِ فعلن كوچكي مي دانستم كه باغ انار چشم هاي روح اش روزنه اي بود به سوي فردايي به تر با جواناني كوشاتر، جسورتر، شجاع تر، آماده تغییر و هنجارشکنی، بی باک در هنگام پرسش گری و مسئولیت پذیرتر (اين ها دقيقن صفات هستن كه خودشون، قبلن، به كار بردند.). من، ميهمان واحد آقاي درويش پسر- سرو وب لاگستان- بودم كه به "دل نوشته ها" راه يافتم؛ و چيزي نگذشت تا فهميدم- با تمام وجودم حس كردم- "دل نوشته ها" فقط يك عنوان صوري نيست؛ كه خودش است در معناي واقعي خودش؛ كه از دل بر مي آيد و لاجرم بر دل مي نشيند. بي درنگ هم راه شدم، بي آن كه بدانم چه گونه! و در مقابل خود، انسان بزرگي را ديدم كه ذاتن پدر بود؛ نه پدر يگانه فرزند دوست داشتني اش، كه پدر دل سوز تمام فرزندان ايران زمين، كه پدر طبيعت اش و دارايي هايش؛ پدر وطن... كه همان آقاي درويش "پدر"! پذيرا،‌مهربان، متعهد و...
بكر بود و عجيب، جايي كه نه فقط از نوشته هايش آموختم، كه غرق سبزانديشي و طراوت ره گذران ژرف انديشي شدم كه اغلب مي آمدند، مي خواندند، مي نوشتند و مي رفتند تا فردا كه دوباره بيايند، بخوانند، بنويسند و... تا ديگر، چون من- بي آن كه بدانند- ره گذر نباشند!
بكر و عجيب است، وب لاگ ستان "درويش"ها با تمام شلوغي اش؛ و خاصيتش است بازآمدن، از نو ديدن و انديشيدن، "خود" شدن، آشتي كردن، و با صلح پيش رفتن.
واحدي ديگر از اين مچموعه ي سبز، كه اين روزها ششمين بهار زندگي اش را در آغوش كشيده و به قول سروي دارد قد مي كشد- راه روي خرد "درويش"گونه اي را دربرمي گيرد كه نام اش زينت بخش سردر آن است: مهار بيابان زايي- و نه بيابان زدايي؛ نگاهي نو و راه كاري نو به پديده ي طبيعي بيابان. از اين بخش محال ست گذري انديش مند به درون، بي توجه به نگاه دقيق مستتر در نام اش. از درون چيزي نمي گويم چرا كه آن جا را آن قَدَر نديده ام و نمي شناسم كه "اروند نوشته ها" و "دل نوشته ها" را، اما با نگاه ناب اش آشنام. نه از جنس نوميدي ست، نه از جنس خشم؛ كه تارهايي دارد از تعهدي آگاهانه و دل سوزي هايي هوش مندانه؛ و پودهايي از جنس تلاش، اميد وصداقت.
و من، نه فقط امروز كه هرگز، براي چندصدساله شدن و باستاني شدن اين مكان مقدس- هرچند مجازي- دعا نمي كنم (!) كه "ايمان" دارم به مانا بودنش؛ چرا كه اين نهال ريشه در عشق دارد و اشتياق؛ و نه تنها در فضاي گسترده ي اين عالم مجازي كه در وسعت بي انتهاي ذهن مخاطبانش مهرورزانه ريشه دوانيده و پيش رفته. چنين نهالي، بي شك، استوار خواهد ماند و پا برجا؛ و در فيض آسمان. آمين.

پ. ن.: از بعدازظهر تا حالا، يه چيزي مدام داره بِهِم مي گه- شايد به خاطر دوستاني كه تا حالا به هم سايه ي مجازي من سرنزدن و ايشون رو خيلي نمي شناسن- اين نوشته رو اين جا ثبت كنم. درست بودن يا نبودن اين كار رو واقعن نمي دونم، اما چون ضرورتش رو احساس كردم... انگار گاهي "ضرورت داشتن" با "صحيح بودن"، هم عرض نيست و تو ناگزيري به انتخاب! پس برداشت آزاد است.

بعدنوشت: در مسابقات بین‌المللی وبلاگ‌های برتر جهان که امسال ششمین دوره‌ی آن توسط سرویس جهانی دویچه وله – صدای آلمان – و همکاری بسیاری از رسانه‌های مشهور و معتبر جهان برگزار می‌شود، در مجموع ۸۳۰۰ وبلاگ در رقابت پذیرفته شدند که در نهایت، از جمع آنها، ۱۸۷ وبلاگ توانستند به مرحله‌ی نهایی مسابقه که از ۲۴ اسفند سال گذشته (۱۵ مارس) شروع شده، برسند.

در حوزه محیط زیست هم، وبلاگ مهار بیابان زایی یکی از ۱۱ وبلاگ برگزیده این بخش است که به همراه ۱۰ وبلاگ دیگر از ۱۰ کشور جهان تا ۱۴ آوریل (۲۵ فروردین ماه جاری) فرصت دارد تا در نظرسنجی جهانی و مردمی این مسابقه بخت خویش را بیازماید.

برای شرکت در این مسابقه و رأی دادن به وبلاگ محبوب خود، باید نخست به این صفحه رفته و سپس بخش مسابقه محیط زیستی (تغییر اقلیم) را پیدا کرده و بر روی وبلاگ مهار بیابان‌زایی کلیک کنید تا احضار شود و سپس بر روی این علامت کلیک کنید و در انتهای صفحه نام خود و کد مربوطه را درج نمایید تا یک رأی به حساب محیط زیست و ایران وارد گردد. [برگرفته از http://biaban.darvish.info/]

؟

2010-04-04T14:45:00.003+04:30

تا جهان مجروح را در آغوش بگيري، بايد كه دوست بداري...

پويا كوچولوي بهاره اينا

2010-04-01T18:34:00.014+04:30

چند روز قبل از شروع بهارِ هشتادونه، يه شازده كوچولوي ناز و خيييلي دوست داشتني، هزار و يك سالِ شهريار مندني پور رو به من و مسعود هديه داد و گفت: "چون قشنگه، دوست دارم شما هم بخونينش.". كتاب، داستان دوازده تا خواهر و برادره آسمونيه كه به زمين مي يان؛ به زميني ها كمك مي كنن و... بعد از خوندن اين كتاب، تازه فهميدم اين شازده ي ما كوچولو كه نيست هيچ، خيلي هم بزرگه! درست مثل شَازده كوچولوي آنتوان دوسنت اگزوپري...
بخش هايي از اين كتاب رو كه مسعود- طبق عادت ديرينه اش- موقع خوندن علامت زده، اين جا مي نويسم:

... حالا شايد يكي بگويد: "مردمان آن زمان ها لابد خيلي تنها بوده اند كه خيلي به آسمان نگاه مي كرده اند."، ولي حتمن يكي ديگر به او جواب مي دهد: "حالا هم از خيلي ها مي شنويم كه تنها هستند، ولي به آسمان نگاه نمي كنند."؛ و همين يكي ديگر، شايد ادامه دهد كه: "اصلن كي گفته كه تنهايي بد است؟ ما عادت كرده ايم كه وقتي تنها هستيم، غم گين بشويم؛ يا وقتي غم گين هستيم، تنها بشويم؛ اما اگر موقعي كه شاد هستيم، تنها بشويم؛ يا موقعي كه تنها هستيم، خوش حال بشويم، مي بينيم كه تنهايي هميشه هم بد نيست؛ چون در تنهايي به دوروبرمان كه توجه مي كنيم، چيزهايي مي بينيم كه هيچ وقت نمي خواسته اند ما را تنها بگذارند يا تنها بمانند...

... پس برادر بزرگ تر گفت:
- من هر چي نگاه مي كنم، مي بينم باران چه قدر خيلي موجود خيلي عجيبي هست.
خواهر كوچك تر گفت:
- من هر چي نگاه مي كنم، نمي بينم يك قطره ي باران كه دارد مي افتد يك جايي، تلاش بكند نيفتد آن جا.
برادر كوچك تر گفت:
- كه تلاش بكند بيفتد يك جاي به تر.
خواهر بزرگ تر گفت:
- من نمي بينم يكي شان از جايي كه افتاده، شكايت بكند.
- يا يكي شان به جايي كه افتاده، منت بگذارد.
- پس باران موجود عجيبي كه هست، بخشنده هم هست.

... و طوري آن كلمه را صدا مي زد، مثل وقت هايي كه خودمان وقتي تنها هستيم و دل مان تنگ شده، اسم كسي را صدا مي زنيم؛ و البته اسم كسي را كه دوستش داريم، صدا مي زنيم. كه يك طوري اسمش را بلند صدا مي زنيم، انگار مي شود صدايمان را بشنود و لااقل بفهمد كه چه قدر خيلي دوستش داريم؛ كه بعد وقتي فهميد خيلي دوستش داريم، خوش حال بشود...

... بعد در خيال شان بتوانند آن بال هاي ستاره اي را ببينند. بال هايي كه زماني در آسمان بودند؛ آدم ها آن ها را مي ديدند و از زيبايي شان لذت مي بردند؛ اما به زمين آمدند و براي آدم ها شدند طلا؛ و براي آدم ها شدند مادر؛ و براي آدم ها شدند شعر؛ و براي آدم ها شدند باور عشق...

پ. ن.:
ازم پرسيد: "چه كتابي رو بيش تر دوست داري هديه بدي؟"
گفتم: "در ستايش شرمِ حسن قاضي مرادي رو."
بعد گفت: "و كدوم كتاب رو هديه بگيري؟"
بازم گفتم: "در ستايش شرمِ حسن قاضي مرادي رو."
با تعجب پرسيد: "چرا!؟"
يه كم فكر كردم و گفتم: "شايد چون ما ايروني ها، به هم چين نگاهي خيلي احتياج داريم."
گفت: "مي شه منم بخونمش؟"
صداي مامان توي اتاق پيچيد كه مي گفت: "تا تو بزرگ شي، تجديد چاپ مي شه؛ يعني ايشالا كه بشه."؛ يادم اومد آخريش رو، دو سه ماه پيش دادم به تارا...

واقعي هاي دنياي مجازي

2010-03-14T19:58:00.008+03:30

فكر مي كردم مجازي اند. دوست شان داشتم؛ و دلم برايشان تنگ مي شد؛ حتا يك بار هم از اين كه نگران شان كردم، از دست خودم عصباني شدم؛ با اين حال نمي دانستم حقيقي اند. دوستانم را مي گويم؛ همان ها كه مهرباني شان از جنس ديگري ست؛ و همدلي و همراهي شان كاملن محسوس.
خوب است كه بلخره توانستم- با كمك خودشان- آن ها را پيدا كنم. در واقع، آن ها بودند؛ و من نمي دانستم. كشف آن ها، شيرين ترين تجربه ي من در روزهاي پاياني 88 است. آن ها ديگر واقعي اند؛‌ واقعي واقعي؛ و من با تمام وجود احساس شان مي كنم؛ و بيش تر و بيش تر دوست شان دارم. وجودشان باعث شد تا با خودم فكر كنم چه موهبت هاي ديگري در زندگي من وجود دارند كه من هنوز متوجه واقعي بودن شان نشده ام! كار روي اين مكاشفه به ليست اهدافم در سال 89 اضافه شد. مي روم يادداشتش كنم...

يك- چهار- نه

2010-03-08T23:45:00.014+03:30

غبار روزمرگی ها را
که از شیشه ی دلت بزدایی،
خواهی دانست
نه نگاه تو خاکستری بوده،
نه همه ی او سیاه!
ابری خواهی شد و
مه آلود؛
اما
باران چشم هایت،
تیرگی ها را خواهد شست؛
و هفت رنگ آرامش
در وجودت
طاق خواهد بست.
غبار روزمرگی هایت را بزدا...

بعدنوشت: لطفن به راز- وب سایت آقای پویان شیوا و همسرشون- سر بزنید و در معرفی کتاب های دوست داشتنی سال 88 مشارکت کنید. مرسی. من هم سعی می کنم به موقع خودمو برسونم.امیدوارم طرح جالب و چند ساله شون مورد استقبال همه ی دوستان، خصوصن اهور، خوشه چین و خواب زمستانی- با توجه به سابقه شون در اختصاص چند پست به معرفی کتاب- قرار بگیره. :)http://www.pouyan.ws/

بدون عنوان!

2010-03-05T21:11:00.007+03:30

به کلماتی دور وابسته می‌شوم و در رویای کودکی‌ام بزرگ. مثل وقتی دندان شیری‌‌ام می‌افتاد، نزدیکانم از دست می‌رفت و خاک، بوی آن‌ها را به خود می‌گرفت؛ از گذشته فاصله می‌گرفتم و باز نزدیک می‌شدم. رویاهای ملول، فراموش می‌شد و به سوی گم نامی سرازیر. من تهدید روزها را جِدی نمی‌گرفتم و از رسوب زندگی به داخل، چیزی به کسی نمی‌گفتم که می‌دانستم ‌‌مرگ، گاهی به انزوا خو می کند و رفتارهایش از جایی دور مایه می‌‌گیرد. گوش‌هایش سنگین می‌شود، حرکاتش کُند و از خواب که بیدار می شود با صورتی پُف کرده، پای میز صبحانه از بوی فساد می‌گوید و به خواب می‌رود.‌ من زندگی می‌کردم و راه نفوذ، مدام بسته می‌شد و به چشم نمی‌آمد؛ شبیه پروانه‌ای که دارد پیله‌اش را می‌تند.
می‌خواستم به تنهایی بمیرم، در تنهایی بمیرم؛ جای گورهای دسته جمعی را فاش کنم و از احساس یورشی بنویسم که وجود داشت و دیده نمی شد. همه سراغ مرا می‌گرفتند و من حضور نداشتم، مثل وقتی که نمرده بودم و حذف می‌شدم. مشغول خودم بودم، چشم‌هایم را در آب گشودم و چند قدمی به سوی آسمان برداشتم، ابرها دوست دیرین من شدند و زیر پلک‌هایم باریدنشان می‌گرفت.
من با خودم آغاز کردم و بهانه‌اش تو بودی.
احساس نزدیکی بود، بین من و هجومی که تجربه نکرده بودم. آوازی که از دور، خواب‌های گرسنه‌ام را هی می‌کرد. باورم نمی‌شد، حلزونی باشم که رد کلمات را دنبال می‌کند و در پیچشی مدام، آغاز خودش را فراموش. چیزی كه در من می‌نشست، پدیدار می‌شد و از همیشه‌ی من دورتر بود، گیسوی بریده‌ای در باد که بسیار گم شده بود.

آن‌قدر به خودم نزدیک شدم که اصرار به یادآوری، فراموشی‌ام را بیشتر می‌کند از شَرم. صورتم را به خاک باز می گردانم. همان می‌شوم که دوستان محدودم خاطرات‌اش را از یاد برده‌اند و ارتباطی بین اطراف‌اش با او دیده نمی‌شود.
ما در تنهایی به دنیا می‌آییم و گورستان رویای دیگران می‌شویم.
خوشنود می‌شدم سال‌های دور، از من رودی عبور مي کرد. میان ماهی‌ها فراموش می‌شدم؛ و ریشه‌های کف دریا را می‌ديدم... تا به خودم ‌آمدم، رودها به کویر ‌رسید و چشم ماهی‌‌ها خشک شد. کلام آخرین،‌ در دهانی نیمه باز مانده بود؛ و تخم‌های سفیدشان در راه. دست و پا می‌زدند. عمری در آب زیسته بودند؛ حالا در خشکی جای مرگ شان را باز می‌کردند...
چهره‌ی تو در خاطرم گاهی مخدوش می‌شود؛ و مرا به جای دیگری می‌برد که نباید!

دوستي

2010-03-03T21:49:00.004+03:30

آلبوم عكس هايم را كه نگاه مي كنم مي بينم سال هاست چيزي در من و با من، هميشه- بيشتر اوقات- بوده؛ و هر بار اندكي تغيير و تنوع را چاشني چهره ي من كرده است.
ماجرا از روزهاي پاياني دوره ي راهنمايي شروع شد. در يك بعدازظهر زمستاني، يك عينك قرمز كاچويي به وسايل شخصي ام پيوست و در مدت زمان كوتاهي تبديل شد به بهترين و دوست داشتني ترين هم راه من در مهم ترين و قشنگ ترين لحظه هاي زندگي. دوست خوبي كه در سرنوشت سازترين اوقات، نقش سرنوشت ساز خود را، بي هيچ چشم داشتي، به نحو احسن انجام داد. اكنون كه به گذشته نگاه مي كنم مي بينم بي او چه قدر صحنه ها كدر بودند و بي دقتي ها بسيار! حالا سال ها مي گذرد از داستان آشنايي من و آن عينك قرمز كوچك. در اين همه مدت، دوستي با 16 عينك ديگر را نيز تجربه كرده ام. همگي آن ها مهربان بوده اند و همراه، جز آن عينك گريف ظريفي كه در روز امتحان معادلات ديفرانسيل مرا تنها گذاشت؛ و در تنهايي خود براي هميشه گم شد.
بله،‌ عينك- اين دوست صبور روزهاي كودكي تا حالا- ديگر بخشي از من شده، آن قدر كه وجودش را احساس نمي كنم- فقط يك عينكي حرفه اي مي داند چه مي گويم!- و نبودش را لحظه اي تاب نمي آورم. بعدازظهر فردا، زمان پايان اين رابطه عاطفي چند ساله است؛ و روز سپردن اين دوستي صادقانه به دفتر خاطرات.

پ. ن. تازه: همين الان يادآوري كردن كه فردا نيست؛ پنج شنبه ي آينده ست! (دي: هشت، نه تا...)

هويتِ مستقل

2010-02-25T21:13:00.010+03:30

در An Introduction To Sociolingustics بود كه خواندم مي شود راجع به زبان هاي مرده حرف زد. به اعتقاد Wardhaugh- نويسنده ي كتاب- اين زبان ها نمرده اند؛ فقط ديگر گوينده اي ندارند. او زبان را مستقل از گوينده هايش ارزيابي مي كند و به آن ماهيتي جداگانه مي بخشد.
از بعد تخصصي داستان كه بگذريم، مي خواهم بگويم خوب كه نگاه مي كنم مي بينم خيلي چيزها- اصلن همه ي چيزها- اين گونه اند. يعني همين كه به وجود آمده اند و هست شده اند- هرچند در يك دامنه ي زماني مشخص- ديگر نمي توانند به نيستي مطلق- همان كه قبل از بودن، دچارش بودند- مبتلا شوند. كم رنگ و پررنگ مي شوند؛ گاهي هم حتا بي رنگ، اما نيست هرگز. خيلي چيزهايي كه اين بار مي گويم يعني خيلي چيزها! يعني همه ي موجودات و نشانه هايشان. نشانه هايي كه بعد از پيدايش، مستقل از پديدآورنده، حتا بي هيچ تجسم ملموسي ونيز در صورت حبس شدنِ صرف در محدوده ي ذهني افراد، مي توانند به حيات خود ادامه دهند. چيزي كه مي گويم شايد به نوعي، هرچند كمي متفاوت، هماني باشد كه Barthes درمرگ مولف از آن حرف مي زند؛‌ و مي توان آن را،‌ در اين جا، به مرگ پديدآورنده تعميم داد.
اين بود كه امشب وقتي چشمم به دل تنگي هاي نقاش خيابان چهل و هشتم افتاد،‌ يادم آمد Salinger هنوز هست، همان طور كه پدرم.

سرزنش

2010-02-24T01:21:00.009+03:30

1- خودت همه چيز رو داغون مي كني؛ بعدش دلت مي گيره؛ مي شيني زارزار گريه مي كني كه چرا و چطور اين اتفاق افتاد!؟ درست شدي مثل بچگي هات كه دست و پاي عروسكت رو آن قدر مي كشيدي تا از جا درمي يومد/ كنده مي شد؛ بعدش با چشم هاي قرمز و صورت خيس مي رفتي پيش بابا تا ببرتش دكتر!!! گاهي درست مي شد- حالش خوب مي شد، گاهي هم نه... يادت مي ياد؟ بعد كم كم ياد گرفتي كه مراقب چيزهايي كه داري باشي؛ خصوصن وقتي خييييلي دوست شون داري. كم كم يادش گرفتي، ‌ولي بلخره ياد گرفتي. خب، حالا چي شده كه باز داري همون كارُ تكرار مي كني، اونم نه با وسايل شخصيت، با يه آدم- كسي كه دوستش داري و دوستت داره. با تنها داداشت! حواست هست!؟ نكنه Benjamin Button داستان فيلمش رو از روند معكوس رشد تو الهام گرفته، نه داستان كوتاه Francis Scott Key Fitzgerald

2- به ترين سال هاي زندگيت رو تو مدرسه جا گذاشتي. همون روزهايي كه تكليفت با خودت روشن بود و مي دونستي مي خواي كدوم طرفي بري و همون طرفي هم مي رفتي... مي گي نه،‌ پس ماجراي Waterloo چيه!؟ كلي با خودت كلنجار رفتي؛ از اين شاخه به اون شاخه پريدي؛ دوباره كنكور دادي و رشته عوض كردي كه آخرش بياي رو مقاله ي نيمه كاره ي n سال پيش كار كني و بفرستيش Waterloo!؟ پذيرفته شده؟ خب كه چي؟ از تعليق خوشت مي ياد يا به قول فرويد خدابيامرز دچار تخيلات تخريبي شدي!؟
حالا هي بشين با خودت فكر كن موضوع مقاله ي بعديت چيه، دانش كده ي بعديت كجاست، خود بعديت چي؟ كي هست؟ كجاست؟ مي دوني؟ مي توني پيش بيني كني؟ اصلن مي شناسيش!!؟ آررره، وقت كه زياده؛ بشين به همين ها فكر كن و در تئوري به هر نتيجه اي كه رسيدي، در عمل عكسش كن. هوووم...

3- همون دوتا كافيه. اين يكي رو ديگه نمي نويسم.

پ. ن.:
1- بلخره برگشتم...
2- غر زدن كافيه! حالا ديگه يه كم خودت رو دوست داشته باش. :)
3- پيش به سوي algorithm اهدااااف. بررسي و پيش بيني خروجي هاي اجتماعي و تحصيلي در الويت مي باشند.

دست بند رو بيش تر دوست دارم!

2010-02-14T20:05:00.009+03:30

اگه من بخوام به جاي حلقه ي ازدواج، دست بندِ ازدواج داشته باشم، تكليفِ نشانه شناسي (Semiotics) چي مي شه؟

پ. ن.: ;)

مكاشفه

2010-02-12T21:03:00.009+03:30

به راستي، به چه چيزي بيش از راستي و درستي نياز داريم تا نه تنها آرامش واقعي رو بهمون هديه بده، بل كه ما رو از بندهاي خودساخته و خودخواسته رها كنه!؟

پيشاپيش تولدت مبارك

2010-02-11T22:22:00.009+03:30

فردا 28 ساله مي شي، دوست خوبم و من فقط اجازه دارم برات آف بذارم! اين جوري بهت نشون مي دم كه براي تو و تصميمي كه گرفتي، احترام زيادي قائلم. با اين حال سخته، خيييلي سخته كه حتا روز تولدت هم، پيشت نباشم.

خيلي دوست دارم منو ببخشي و ديگه ازم ناراحت نباشي... از صميم قلب اميدوارم كه بتوني تجديد نظر كني.

پ. ن.: هميشه بهتريني؛ باور كن. :)

كي مي دونه چند تا كتابِ ديگه هست!؟

2010-02-11T20:02:00.004+03:30

بارت در پژوهش خود درباره ي "سارازين" بالزاك، تمايزي ميان متون "خواندني" و "نوشتني" قائل مي شود. اين تمايز برجستگي مشخص تري در مقايسه با تقابل ميان "اثر" و "متن" مي يابد. متن "خواندني" معطوف به بازنمايي بوده و، در نظر بارت، هم نشيني بسيار نزديكي با رمان واقع گراي قرن نوزدهمي دارد؛ بارت اغلب اين متن را متني "كلاسيك" و در تقابل با متن "مدرن" محسوب مي كند. اين متن "خواندني"، خواننده را به سوي يك معنا ره نمون مي شود، معنايي كه اين توهم را خلق مي كند كه توسط يك آواي واحد ايجاد شده و از اين رو نيروي امر بينامتني را ناچيز جلوه مي دهد (بارت، 41:1947). "خواندني" ناميدن چنين متني به معني برجسته ساختن شيوه ايي ست كه خواننده اش از آن طريق در موضع يك دريافت كننده ي نسبتن منفعل مي ايستد: وظيفه ي خواننده، پي گيري سير خطي قصه تا رسيدن به حقيقت- حقيقتي كه جا گرفته در پس رخدادهاي روايت شده، فرض مي شود- است، حقيقتي كه در نهايت در پيش او فاش مي شود. از اين رو، متون "خواندني" ايدئولوژي ها و اسطوره هاي فرهنگي يي را تقويت مي كنند كه بارت به صورت نمادين با اصطلاح "هم سازه"، تعريف شان مي كند. "هم سازه"، نشان گر و در واقع مجسم كننده ي اين ايده است كه معناي ثابت ممكن بوده، كه براي دال هاي متن مي توان مدلولي يافت، كه زبان به صورت سرراست مي تواند جهان را بازنمايي كند، كه يك مولف يا يك خواننده درنهايت مي تواند حقيقتي را بر زبان جاري كند.

گراهام آلن- بينامتنيت- پيام يزدان جو

پ. ن.: وقتي يهو بعد از 6 سال تصميم مي گيري رشته تحصيلي تو تغيير بدي، كم ترين ضرري كه متحمل مي شي دير خوندن- در واقع به موقع نخوندن- كتاب ها و مقاله هاي مهم و تاثيرگذاريه كه هميشه در دست رس بودن، ولي هيچ وقت نديدشون و ضرورت خوندشون رو احساس نكردي... هرچند، باز جاي شكرش باقيه كه اين تاخير 6 ساله بوده، نه 60 ساله!

Good News For Modern Man

2010-02-04T19:49:00.007+03:30

Be alert, stand firm in the faith, be brave, be strong. Do all your work in LOVE. (13 and 14) Greet one another with a brotherly kiss. (20) Whoever does not LOVE the Lord- a curse on him! Marana tha- Our Lord, come! The grace of the Lord Jesus be with u. My LOVE be with you all in Christ Jesus. (21-24) 1 Corinthians 16
Whoever says that he is in the light, yet hates his brother, is in the darkness to this very hour. Whoever LOVEs his brother stays in the light, and so there is nothing in him that will cause someone else to sin. (9 and 10) 1 John 2
Dear freiends! Let us LOVE one another, because LOVE comes from God. (7) There is no fear in LOVE; perfect LOVE drives out all fear. So then, LOVE has not been made perfect in the one who fears, because fear has to do with punishment. (18) 1 John 4

from Good News 4 Modern Man
The New Testament in 2day`s Eng. version
3rd edition
Amr. Bible Society (abs)/ New York

یک قدم تا آخرِ...

2010-02-03T16:14:00.013+03:30

طعمِ خوبی دارد دوست داشتن و دوست داشته شدنِ بدون مرز. این که وقتی می خواهی(د) دوست بداری(د)، بخواهی(د) که این دوست داشتن در هر شرایطی برایت(ان) در اولویت باشد و به رشدت(ان) کمک کند. این که همه ی اشتباهات را، هرچند بزرگ و غافل گیر کننده، به چشم درس(های)ی بنگری(د) که حرف ها دارند برای گفتن با تو(شما) و...
حس عجیبی ست وقتی ماهیت عریان خود/هم دیگر را با تمام نقص(های)ش می بینی(د) و بازهم دوست می داری(د)، پناه می دهی(د)، مهر می ورزی(د) و بی هیچ تردیدی می شتابی(د) برای رفعِ آن(ها) و یا حتا کنار آمدن با آن(ها) و پذیرفتنش(ان)! یاد می گیری(د) که باید باشی(د) و خوب شوی(د) که سرنوشتِ تو(شما) در این بودن و خوب شدن است؛ و در این تحول. و به یاریِ آن دیگری، بهبودی نزدیک است؛ درست در چند قدمی جایی، حالا هر کجا که می خواهد باشد، است که ایستاده ای(د). زیباست احساسِ امنیت عاطفیِ تمامُ کمال؛ آن قدر که بدانی(د) و بارها و بارها به تو(شما) ثابت شود که همه چیز، هر چند وحشتناک و دردآور، شروع دوباره ای ست برای دوست داشتن و دوست داشته شدنی از نو. آن قدر که دیگر صداقت نه تنها در ماراتنِ تئوری ها، که در عمل نیز اول شود و زی زی* دیگر نگرانِ صداقتی نباشد که هر چه می دود به آن جا که باید، نمی رسد.
هر اتفاقی که می خواهد، بیفتد! مهم آن است که ما هر روز نه فقط به هم، که به خودِ واقعیِ خود نیز نزدیک تر می شویم؛ باهم و به کمک هم رشد می کنیم و بی توجه به ناراستی هایِ گاه به گاهِ شرایط و شیطنت هایش، هر روز به دوست داشتن مان اضافه می شود؛ که انتخابِ ما باهم بودن است و باهم ماندن؛ و ما همممیشه باهمیم. همین!
من به این می گویم آخرین قدم در تثبیت دوست داشتنیِ که تا ابد جاری ست در من، در تو، در ما و در همه.

* http://vahmisabz.blogfa.com/post-298.aspx

2010-02-02T16:44:00.005+03:30

دوباره برگشتم همین جا...

پ. ن.: مرسی از زی زیِ خوبم به خاطرِ http://vahmisabz.blogfa.com/post-265.aspx

!!!

2010-01-25T22:20:00.003+03:30

اول کامنت دونی رو بستم، ولی بعد از چند ساعت تصمیم گرفتم پست ها هم بردارم. واقعن نمی دونم تا کی این جا نمی نویسم و فقط به دفترم پناه می برم. از تموم کسایی که نوشته هامو می خوندن ممنونم؛ و از دوست های خوبی که با نظرهاشون همراهم بودن، ممنون تر...

پ. ن.: حتمن هرازگاهی به وبلاگ دوست های خوبم سرمیزنم.

در شهر فکرها

2010-01-25T01:04:00.010+03:30

یک وقت هایی "فکر می کنی" خالی هستی. نمی توانی تمرکز کنی؛ حالت خوب نیست؛ آشفته ای و نفست بالا نمی آید. این طور وقت ها خالی که نیستی هیچ، خیلی هم پری و دغدغه های ذهنی ات آن قدر بیش تر از همیشه است که فکرها با فاصله های میلی متری از هم، جمع شده اند در یک گوشه ی ذهنت . در چشم به هم زدنی راه بندان می شود و بقیه یکی یکی می آیند پشت سر فکرهای قبلی. بعد کم کم خسته می شوند از این همه پشت سر ماندن، اما همین که می خواهند برگردند می بینند حالا خودشان شده اند فکر جلویی فکرهای پشت سرشان! ناچار همان جا می مانند.
همه عجله دارند. بعضی ها که عصبی هستند و صبرشان کم است، شروع می کنند به فحش دادن. ناسزا می گویند به تو که خیابان های ذهنت را بند آورده ای و اصلن به فکر آن ها نیستی. بعضی دیگر، همان ها که به سلامتی شان اهمیت می دهند، یک نفس عمیق می کشند، فیش هایشان را از کیف بیرون می آورند و شروع می کنند به مرور مطالبی که قبلن خوانده اند. شاید هم ناخن هایشان را سوهان بکشند یا پرسینگ شان را بگذارند روی بینی شان. این طوری با یک تیر دو نشان می زنند: هم اضطراب شان را کنترل می کنند، هم وقت های مرده را به کار می گیرند. در این میان، دسته ی سومی هم وجود دارند. آن ها، که از دست روی دست گذاشتن خوش شان نمی آید، ماشین شان را خاموش کرده، همان جا به امان خدا رهایش می کنند تا بقیه ی راه را پیاده روند. خستگی را به جان می خرند و بلاخره، شاید کمی زودتر از آن های دیگر، به مقصد می رسند.
فکرها زیادند و مدام هم بیش تر می شوند. به تعداد همه ی آن ها هم راه وجود دارد برای برخورد با بحران ناشی از سکون ذهنی، و به نوعی روحی، تو. اما هیچ کدام از راه های فکری فکرها به درد تو نمی خورد؛ شاید هم به بحران ذهنی ات دامن بزند! پس باید بی توجه به تعداد راه هایی که آن ها می توانند برای خودشان انتخاب کنند، هر چه زودتر به خود آیی، زیرکانه کنترل اوضاع را به دست گیری و به سفید شدن وضعیت کمک کنی. اصلن آسان نیست؛ اعتماد به نفس بالایی می خواهد و سرعت عمل. با این حال نباید زمان را از دست بدهی؛ فکرها در ترددند و هر چه بیش تر بگذرد، بازگشت به شرایط عادی برایت سخت تر و سخت تر می شود. زود باید دست به کار شوی و چاره ای اندیشی؛ زودتر از آن که هم اندیشی و بی نظمی این فکرهای متوقف شده، بخش های دیگرت را هم به آشفتگی بکشاند و تو را، در نهایت، فلج کنند.

پ. ن.: فک کن بعدش چه قدر بزرگ می شی...

روزشمارِ بهمنِ 88

2010-01-22T03:56:00.020+03:30

مردانِ زندگیِ من، همه از بهمن می آیند!

دوم:
4 بعدازظهرِ امروز
از تو،
از آخرین نگاه،
آخرین بوسه،
از آخرین نوازش هایِ پدرانه ات
7 سال می گذرد.
سکوت...

چهارم:
تو آن جا و 29 تا شمع؛
من این جا و سوناتِ مهتاب.
تلفن...

نهم:
ماهور و 30 سالگی؛
عکس هایش،
من،
مامان،
یک بغل گل نرگس و
باز هم تلفن...

چهاردهم:
یک بابایِ 57 ساله ای که پیش ما نیست!
دوباره سکوت...

حتا ماهور!

2010-01-20T01:31:00.015+03:30

ماهور می خواهد بماند. دیروز تلفن کرد و گفت. تو هم که برگشتن ات از روی ناچاری ست؛ می دانی نمی آیم، لااقل به این زودی ها. حامد و مرضیه رفته اند. عمه جان از درست شدن کار مریم می گوید. سوده و محسن برای خداحافظی می آیند. رضا هم که دنبال مدرک تافل است. گودبای پارتی پسر خانم X- دوست مامان- و دختر و داماد آقای آن یکی X- همسایه ی روبه رویی دایی جان- هم که هم زمان شد با رفتن نوشین، اواسط تابستان گذشته بود و...
همه رفته اند؛ همه که می گویم، یعنی خیلی ها. بقیه هم اگر در حال رفتن نباشند، لااقل به آن فکر می کنند. چیزی نمی گذرد که تعطیلات نوروز را یا تنها در خانه ایم، یا تنها در سفر، و برای به جا آوردن مراسم دیدِ بدونِ بازدید، تنها کمی پس انداز و در دست داشتن پاس پورتی با حداقل 6 ماه اعتبار از تاریخ پرواز، کافی ست! می بینی!؟ این روزها مردمان آن سر دنیا، همه، فارسی حرف می زنند؛ همه که می گویم، یعنی خیلی ها...

پ. ن.: چه قدر مدرسه ها دور شده اند! دلم برای بچگی هایمان، برای همه ی شما تنگ است. می آیید؟

این/ آن روزها

2010-01-18T21:37:00.021+03:30

چند سالی می گذشت از آخرین باری که جلسه ی امتحان- آن هم از نوع تخصصی اش- را بعد از 20 دقیقه ترک می کردی و با احساس شعف و سبک بالی حاصل از موفقیت در یک آزمون دیگر، سوار بر رخش زیبای خیال به امر بس لذت بخش تر تخمین صدم های معدلی می پرداختی که عدد صحیح اش هرگز از 19 پایین تر نمی آمد! هنوز در روزهای خوش دبیرستان بودی که حتا غول بی شاخ و دم کنکور هم نمی توانست شادی هایت را خدشه دار کند و ذهنت را مشغول. نتیجه ی شرکت در آزمون صبح های جمعه هم که فقط امیدواری بود و به سادگی پاداش زحمت هایت را می داد. به هندسه و حسابان و گسسته عشق می ورزیدی و فیزیک و ادبیات و زبان را دوست می داشتی. شیمی و باقی درس ها- به استثنای عربی- هم که اصلن کاری نداشتند! خلاصه، همه و همه as easy as abc و این حرف ها.
چندی بعد که با کلی امید و آرزو و احساس خوشایند متمایل به غرور راه راه ناشی از پیروزی، با هزار آفرین و باریک الله، وارد دانشکده ی فنی x شدی که مهد تمدن رشته ی مربوطه بود و البته جایی برای پرورش نبوغ حضرات، تازه فهمیدی دنیا چه خبر است. کم آوردن وقت در امتحان های 2 ساعته بعد از خرخوانی های شبانه روزی و مستمر، برایت عادی شد و معدلت را که به 16 رساندی، همه و همه برایت دست زدند!!!
هنوز واحدهای دوره ی کارشناسی را تمام نکرده بودی که برایت دفترچه ی آزمون ارشد گرفتند و با آفرین ها و باریک الله هایی به مراتب قابل توجه تر از قبل، تو را راهی مقطع بعدی کردند. تمام روز را تو حل می کردی و حل می کردی و حل می کردی و آن ها حظ می کردند و حظ می کردند و حظ می کردند و بیش از تو، خود را موفق می دانستند!!!
اما تو چه!؟ آیا همان قدر که آن ها خوش حال بودند، تو هم خوش حال بودی یا خلائی بود که روز به روز در وجودت بیشتر و بیشتر می شد و احساس بودن- دست کم راضی بودن- را از تو می گرفت!؟ تو در اتاق خود نشسته بودی و خود را می کاویدی و آن ها در اتاق پذیرایی، بلند بلند می خندیدند و برای دکتری تو تصمیم می گرفتند. آن ها سایت دانشگاه های درست و حسابی دنیا را جست و جو می کردند و تو کتاب های رشته های دیگررا. آن ها شرایط ریسپشن دانشگاه x را پرینت می گرفتند و تو به موازات رسیدگی به پایان نامه ی محترم، کتاب های جدیدت را می خریدی، می خواندی و هر لحظه بیشتر در پدیده ی یونی وِرسال گرَمِرِ چامسکی فرو می رفتی و هینت های آقای کوک! تو، دیگر، می دانستی کجایی، چه می خواهی، چه می خواهی بخوانی و می خواندی و می خواندی، و آن ها هنوز نمی دانستند و نمی دانستند و نمی دانستند که تو حالا می دانی چه می خواهی.
روزها گذشت تا تو خوب خوب شدی؛ دیگر خالی نبودی و راه را می دانستی: یک دفترچه ی دیگر، یک آزمون دیگر، یک دانشکده و یک رشته ی دیگر. عاااالی بود؛ حتا به بهای شوکه شدن آن ها! ظالم شده بودی!؟ نه، اتفاقن "درست" شده بودی؛ "خودت" شده بودی...
و درنهایت، این گونه شد که داری این روزها را با تجربه های نوستالژیک نو (!!!) می گذرانی. بعد از حدود نیم ساعت، جلسه ی یک امتحان تخصصی را ترک می کنی و سبک بال و رها از محوطه ی دانشگاه خارج می شوی. دیگر آن حس لعنتی آزاردهنده نیست؛ دیگر امتحان هایت 2 ساعته نیست؛ دیگر سرنوشت برگه ی امتحانی تو تحت تاثیر یک مثبت/ منفی ناقابل نیست؛ دیگر در روزهای امتحان موبایلت خاموش نیست؛ دیگر خبری از دل هره نیست، و البته دیگر نخبه نیستی، چون درس هایت حل کردنی نیست!!!
هنوز دکتر نشدی، اما آرامی و خوش حال و راضی. درس می خوانی، کار می کنی و... و همین ها برایت کاااافی ست.

پ. ن. ها:
1- منصفانه نیست احساس خوب ناشی از حل یه مسئله ی خفن و پیدا کردن یه کد خاص رو نادیده بگیری؛ یا حتا روزهای خوب کار در آزمایشگاه، و همین طور ماجراهای سرنوشت ساز(!) کلا س های حل تمرین رو. دی:
2- دومین چیزی که اصلن و اصلن منصفانه نیست، بی توجهی به این همه مهربونی و حمایت آدم هاییه که همیشه همراهت بودن/ هستن و دوسِت داشتن/ دارن، حتا وقتی شوکه اشون می کنی و ساز مخالف می زنی.
3- موقعیتِ کاری تو- شبه منبع درآمدت، هر چند اندک- با همون رشته ای که این همه پشت سرش حرف زدی، رابطه مستقیمی داره. لطف کن اینو بفهم!
4-1- اگه دوباره به گذشته برگردی، بازم همین راه رو انتخاب می کنی؛ چون حتا اگه همه ی "تو" عوض شده باشه، بخش های مربوط به "دیوونگی هات" دست نخورده باقی مونده و می مونه!
4-2- اصلن اگه امروز این جایی- بی توجه به خوب/بد بودنش- به خاطر همون راهیه که تا حالا اومدی.

مشقٍ زندگی

2010-01-16T17:52:00.020+03:30

آخرین باری که دیده بودمش، جمعه ی هفته ی گذشته بود. مثل همیشه مهربان و دوست داشتنی جواب سلامم را داد و مرا بوسید. با ژاکت قهو ه ای اش توی تراس نشسته بود و چایی می خورد. شاهنامه روی میز بود و دفتر همیشگی اش. همان که همه چیز را تویش می نویسد تا یادش نرود. کیفم را گذاشتم روی میز و دستم را به طرف صندلیی که به میله ها تکیه داده بود، دراز کردم. به آرامی پاهایش را از روی صندلی جلویی پایین آورد تا همان جا بنشینم. من هم نشستم. از اوضاع و احوال که پرسید، گفتم همه چیز خوب است. با دقت به چشم هایم نگاه کرد تا مطمئن شود به خاطر دل گرمی او نمی گویم و واقعن خوبم. این طور وقت ها بیشتر دوستش دارم؛ دقیق است و مهربان تر. دستش را گرفتم و همان طور که آرام آرام نوازشش می کردم، با شیطنت گفتم: "برایم رستم و سهراب می خوانی؟"
دلم برای شعر خواندنش تنگ شده بود. قشنگ می خوانَد و درست. با حوصله هم کلمه ها را برایت می شکافد تا خودت به معنی برسی.
با لبخند ملیحی گفت:"حتمن." دفترش را که خواست ببندد، پرسیدم: "شروین- پسر خاله ی 8 ساله ام- این جا بوده؟ برایت شعر نوشته؟" خندید و جواب داد: "نه، دارم با دست چپ تمرین می کنم. می خواهم با هر دو دست بنویسم."
یاد بچگی هایم افتادم. همیشه وقتی معلم دیکته می گفت و من جا می ماندم، با خودم عهد می بستم نوشتن را با دست راست هم یاد بگیرم تا این طور وقت ها خسته نشوم و کم نیاورم.
لبخند زدم و گفتم: "می خواهی مثل من چپ دست شوی؟" با زیرکی خاصی گفت: "جایی خوانده ام که نوشتن با هر دو دست باعث می شود از هر دو نیم کره ی مغزت کمک بگیری و توانایی ذهنیت رابیشتر کنی. تو هم امتحان کن. جالب است. آدم را یاد روزهای اول مدرسه هم می اندازد." بعد هم شروع کرد به خواندن.
امروز، موقع برگشتن از صبا، رفتم پیشش. تمام هفته ی گذشته را تمرین کرده بود. اصلن نفهمیدم شعرها را با دست چپ نوشته است! خوش حال بود و احساس پیروزی می کرد. امید در چشم هایش می درخشید و بی توجه به دردهایی که می کشید و داروهایی که باید می خورد، زندگی با طروات خاصی در وجودش جریان داشت. با تمام وجود بغلش کردم؛ مرا بوسید؛ من هم بوسیدمش و به او گفتم که چه قدر دوستش دارم و به وجودش افتخار می کنم.
او یکی از مسن ترین فارغ التحصیلان دانشکده ی ادبیات است و مادربزرگ مهربان و دوست داشتنی من.

دل تنگی

2010-01-13T12:34:00.007+03:30

آب رفته
دل هایمان
زیر بارش مداوم
باران های موسمی؛
اما می خندیم،
و امیدوارانه تا انتهای قصه ی امروز پیش می رویم.

30 تیر1388

عشق

2010-01-08T23:56:00.004+03:30

عشق
_ برای من _
بار سنگین دلبستگی هاست
به رنج های آدمی.
مفهوم عظیم فرا رفتن از کنار
دردها.
عشق
- برای من -
غاری ست
در دل بزرگترین و ستبرترین
کوه های رنج.

می خواهم
در این غار
هم چون انسانهای
دور، دور
بدوی و گنگ
پناه گیرم.

منصوره اشرفی

The Echo of Silence

2010-01-08T19:11:00.008+03:30

In the depth of millennia
The tranquility of the ruins
And the silence of images
Have a meaningful echo.
Beware, beware, beware!
For you and I make history
We make it!
And our imprints remain
Even though on stone.
And our shouting is loud,
Although without a tune.
And our silence occasionally
Has a meaningful echo,
Which is the pulse of history;
And at times,
…………….
Nothing but silence!

by Gizella Varga Sinai
Painter

توجیه اش با نسبیت

2010-01-07T00:33:00.005+03:30

سر کلاس، استاد می گوید: " ایده آلیسم منجر به انفعال می شود."، و من با خودم فکر می کنم این جا عدم ایده آلیسم است که منجر به انفعال شده؛ گویی سال هاست که این مفهوم در ذهن مردم ما هر لحظه به سوی صفر، بیشتر میل می کند!

امییید!؟

2010-01-02T23:03:00.002+03:30

پرنده ها چطورند؟ اگر تا حالا آزادشان نکرده ای، آزادشان کن. حالا می فهمم که نشست در یک قفس چه قدر ملال آور است. من می خواهم انسان باشم. آرامش خود را حفظ کن. تو باید خود را به بدبیاری ها عادت بدهی، زیرا با موارد بیش تری مواجه خواهی شد. یک چیزی را به یاد داشته باش: "هیچ چیز برای همیشه پایدار نیست. همه چیز می گذرد. مطمئن باش!"

نامه های ماکسیم گورکی- ترجمه ی حسین نیر

The New Year

2010-01-01T01:45:00.006+03:30

شروع رو دوست دارم و از تازه شدن انرزی مضاعف می گیرم. به همین خاطر همیشه قبل از نو شدن سال- میلادی یا خورشیدی- با خودم عهد می بندم چیزهای بد رو تو همون لحظه های آخر سال جا بذارم و سبک، رها و بی دغدغه وارد سال نو بشم. این بار صحنه ها و خبرهای دردناک چند ماه اخیر، به طرز عجیبی با وجودم عجین شده بودن. خواستم تو همون دوهزارونه تموم شده جاشون بذارم، ولی نشد چون تموم نشدن و با این که چیزی حدود دو ساعت از تولد دوهزاروده می گذره، هنوز تک تک اون حوادث برام پررنگ و تکون دهنده هستن!
امسال رو این جوری شروع کردم و از این جا به بعدشو نمی نویسم. پس یک پست سکوت، به احترام تمام حرف هایی که نباید نوشت!!!

پ.ن.: بعضی چیزها رو نمی شه از یاد برد؛ بعضی چیزها هم نباید از یاد برد.

تاب می آورم، با ایمان

2009-12-23T16:19:00.009+03:30

سخت که می شود، می گویم: "تاب بیاور، می گذرد و باید این گونه از سر بگذرانی. همین است وقتی می خواهی آگاهانه پیش روی، خودت تصمیم بگیری و تا آخر پایش بایستی؛ نه از روی لجاجت، که به خاطر انتخابت و تعهدت به آن. خب رنج هم دارد گاهی، اما می ارزد به لذت رسیدن به آن چه می خواهی. بمان و تاب بیاور، تاب بیاور..."

پ. ن.: از گرمای دستانت گرم می شوم و انرزی می گیرم نه فقط برای پیش رفتن که برای تاختن مثل یک... اصیل- به قول رضا.

پ. ن. تازه: لطف کنین حتمن این جا رو بخونین:
http://mona-zarei.blogfa.com
مرسی.

حکایت مور و زنبور

2009-12-23T14:15:00.006+03:30

شیخ ما گفت:
وقتی زنبوری به موری رسید. او را دید دانه ای گندم به خانه می برد. مردمان پای بر او می نهادند و او را خسته می گردانیدند.
زنبور آن مور را گفت که این چه سختی و مشقت است که تو برای دانه ای بر خویش نهاده ای؟ به یک دانه ی محقر چندین مذلت چه می کشی، بیا تا ببینی که من چگونه آسان می خورم و بی این مشقت نصیب می گردم.
پس مور را به دکان قصابی برد. گوشت آویخته بود. زنبور درآمد از هوا و بر گوشت نشست و سیر بخورد و پاره ای فراهم آورد تا ببرد، قصاب فراز آمد و کاردی بر میان وی زد و او را به دو نیم کرد و بینداخت.
زنبور بر زمین افتاد. آن مور فراز آمد و پایش را بگرفت و می کشید و می گفت: "هر که آنجا نشیند که خواهد، چنانش کشند که نخواهد!"

یکسو نگریستن و یکسان نگریستن (شرح احوال و حکایات ابوسعید ابوالخیر)ـ انتخاب و تلخیص فریدون مشیری

پ. ن.: چقدر دلم از این نوشته های این مدلی می خواست.

سكوت‌ و كار كردن‌ درعمق

2009-12-21T01:03:00.008+03:30

… و من چقدر دلم گرفته بود؛
و من چقدر دلم گرفته است، هنوز!

پ. ن.: پیش آر پیاله را که شب می گذرد...

Irangate

2009-12-17T12:37:00.003+03:30

تو مبحث ساخت وازه های جدید اصطلاحی وجود داره به نام Backformation که به معنای ابداع وازه (ها) ی جدید از یک تحلیل یا بهتره بگم تجزیه ی اشتباه ساختاری ست. مثلن فعل televise رو در نظر بگیرین. فرض رو بر این گذاشتن کهtelevision = televise + -ison . بعد اومدن گفتن قسمت اول- televise- همون فعله. خب در واقع از نظر زبان شناختی تحلیل درستی نیست اما باعث به وجود اومدن این فعل شده. اینا رو گفتم تا به این جا برسم که وازه ی watergate یه همچین موضوعی داره. یعنی اومدن این وازه رو به دو بخش water و gate تقسیم کردن و با استفاده از بخس دوم- gate - که به معنای scandal (رسوایی) هست وازه های دیگه ای ساختن. نکته ی جالب یکی از همین وازه هاست که البته چیزی نیست جزIrangate.

Recently much noted is the backformed new suffix –gate "scandal", whose source is Watergate, the name of the building where the burglary that started this political scandal took place. Water being obviously a word, someone creatively but surely with intentional cleverness metanalyzed –gate to be a suffix, and now we have IRANGATE…

Essential Introdutory Linguistics by Grover Hudson- Page 264

پ.ن.:
الف- آدم وقتی تصادفی با یه کتاب آشنا می شه به نکات قابل تاملی برمی خوره.
ب- از سیمای عزیز به خاطر این هدیه ی خوبش تشکر می کنم.

سپیدِ امسال

2009-12-16T20:10:00.004+03:30

:-)

2009-12-13T22:35:00.009+03:30

همه چي آرومه، تو به من دل بستي
اين چقدر خوبه که تو کنارم هستي
همه چي آرومه، غصه‌ها خوابيدن
شک نداري ديگه تو به احساس من
همه چي آرومه، من چقدر خوشحالم...
حمید طالب زاده

پ. ن.: عالی بود. مرسی. :-)

هنگ پیوستگی*

2009-12-12T12:32:00.004+03:30

تقویم دانشگاهی به طرز عجیبی با پروزه هایمان در شرکت هم پوشانی دارد! روزهایم را نصف کرده ام؛ نیمی برای درس، نیمی برای کار. باز هم دارم خودم را نادیده می گیرم!!!

* Modulus of Continuity

چند نوشت

2009-12-09T20:51:00.006+03:30

1. وقتی بیهوده می گویی، بیهوده می شنوی و می گذاری این بیهودگی ها بخش هایی از ذهنت را به بیهودگی بکشانند، بی تردید گناه کاری. مراقب باش! معنازدایی و پوچ نمایی وازه های معنادار که پیامدش چیزی نیست جز بیمار کردن ذهنی سالم و خلاق، همان بهای سنگینی ست که داری به ازای گناه کار بودنت می پردازی. من و خودم امروز عهد بستیم دیگر گناه کار نباشیم. می دانم گاهی سخت می شود اما.

2. در دانشکده ی ادبیات هم دنبال کلاس های حل تمرین می گردم! شش سال از اولین کلاس حل تمرینی که با تو داشتم می گذرد و شش ساعت از دیدار امروزمان. من هم مثل تو این شش ها زندگی می کنم و دوست دارم.

3. همیشه فکر می کردم خوب حل می کنم، اما امروز فهمیدم خوب حل می شوم؛ در خودم، در تو، در نگاهت. آیا تمامی این سال ها در توهم بوده ام؟

باید می رفتم جهنم!

2009-12-08T19:25:00.013+03:30

کتاب The Narrative Reader هنوز تموم نشده، ولی احساس می کنم یه کم زمان لازمه تا مطالب قسمت اولش برام جا بیفته. به این خاطر تصمیم گرفتم یه مدت بذارمش کنار و یه چیز دیگه رو شروع کنم. رفتم سراغ کتابای دادشم. The Age Of Belief رو دیدم، یه نگاهی بهش انداختم. همین طور که ورق می زدم به این اسما برخوردم: سنت اگوستین، بوئتیوس، سنت انسلم، ویلیام اسکانس و بقیه. خلاصه قرون وسطا و این حرفا! این شد که بی خیال مقاله های نخونده ی تلمبار شده و امتحانای در راه شدم و کتابو برداشتم. البته از آدمی مثل من که تو برخورد با مسائل این جوری آستانه ی تحریک کنجکاویش از پایینم پایین تره ، انتظار دیگه ای نمی شه داشت.
نویسنده یه جایی از قول سنت آگوستین گفته که فضیلت همون نظم دادن به عشقه! معتقده اندیشه ی رایج در قرون وسطا در راستای نظم دادن به دانش بشر تو یه دستگاه بزرگ تره. دستگاهی که محرکش عشق بوده و به قول دانته عامل حرکت خورشید و ستارگان. ظاهرن دانشمندای اون دوره سعی می کردن این نظمو تو همه چیز اعمال کنن و علومی مثل فیزیک، شیمی، هیئت و حتا روانشناسی به شدت متاثر از چنین نظریه ای بودن! کلیساهای گوتیک رو نماد حکمت الاهی، تاریخ و وحی می دونستن و نگاره های نمادین رواق های کلیساهای ولز و شارتر، تزیینات نسخه های خطی تقارن و مراعات النظیر به کار رفته در جمله ها و ساختارهای دانته و سنت توماس رو از نشونه های بارز همین نظم. نظم و تقارن رو با خوبی و نیکی برابر می دونستن و معتقد بودن تنها با وجود چنین نظمیه که می تونن با سربلندی به سوی خدای خودشون پرواز کنن!
نتیجه ی خوندن این کتاب چیزی نبود جز لبخند غیرارادی کم رنگی که به خاطر تجربه نکردن اون دوره روی لبم نقش بست!!! قطعن آدم دکانستراکشنیستی مثل منو مثله می کردن و به جهنم می فرستادن.

پ. ن:
الف- کتابیو که گفتم Anne Fremantleنوشته.
ب- تا تموم نشدن مقاله های مذکور به کتابخونه ی داداش جونم و کتابایی که خوندنشون تهی از هرگونه اجر دنیوی اخروی و البته نمروی ست، مراجعه نمی کنم.

استادِ جان

2009-12-07T19:20:00.017+03:30

چند روز پیش تو دانشکده ی ادبیات استاد راهنمای اسبق رو دیدم...

- سلام استاد.
- سلام خانوم. حال شما چطوره؟
- ممنون آقای دکتر. شما خوب هستید؟
- مچکرم. این جا چه می کنید؟
- درس می خونم.
- تو دانشکده ی ادبیات و علوم انسانی!؟ چی می خونید!؟
- بله استاد. ...شناسی.
- موفق باشید دخترم. من شما رو با یکی از بچه های میدان اشتباه گرفتم...

پ. ن.:
الف- به طرز خوشایندی به حافظه ی خودم امیدوار شدم!!!
ب- 16 آذری داشتیم که نگو. جای آقایان مصطفی بزرگ نیا، شریعت رضوی و احمد قندچی خالی...

پ. ن. تازه: مخابرات- گرایش میدان

8 صبح امروز

2009-12-03T14:08:00.003+03:30

25 ساله شدم.

... سرگشاده!!! (-)

2009-11-30T15:45:00.006+03:30

امیر نصیری شرف فرزند .../ ...133/ دهه های 70 و 80
بهنام قدیم پور فرزند ناصر/ 1359/ اواسط دهه ی 70 تا اواسط دهه ی 80
فریبا قدیم پور فرزند ناصر/ 1349/ اواسط دهه ی 80
بردیا فلاح فرزند اسفندیار/ 1353/ اواسط دهه ی 80
حسن سودمندافشار فرزند محمدحسن/ 1352/ دهه ی 80

پ. ن.: بدون شرح!

تا آن جا که می خواهی ببار...

2009-11-29T18:33:00.004+03:30

ابر که می شوی،
باران تن پوش خوبی ست برای من.
پیاده می آیم
و بدون چتر!
تا آن جا که می خواهی ببار...

18:15

Structural Analysis of Narratives

2009-11-29T14:33:00.006+03:30

From the outset, linguistics furnishes the structural analysis of narrative with a concept which is decisive in that, making explicit immediately what is essential in every system of meaning, namely its organization, it allow us both to show how a narrative is not a simple sum of propositions and to classify the enormous mass of elements which go to make up a narrative. This concept is that of level of description.
… The theory of levels- as set out by Benveniste- gives two types of relations: distributional- if the relations are situated on the same level- and integrational- if they are grasped from one level to the next. Consequently, distributional relations alone are not sufficient to account for meaning...

Roland Barthes

Narrative Reader by MArtin McQuillan

P. S.: Sounds like a regular find to me! :D

خودسرکش کشی

2009-11-26T22:35:00.005+03:30

می خواهم خودم را بکشم؛
خود سرکشی را
که افسار به باد داده،
بی رحمانه روح خسته ام را تازیانه می زند،
خرد می کند،
و تکه هایش را به چهاردیواری ذهنمم می کوبد.
می خواهم خودسرکش خود را بکشم...

5 آذر 88- 22:15

چراااا!؟

2009-11-26T22:29:00.003+03:30

دلم برای خودم تنگ شده؛ با تو که حرف می زنم، دل تنگیم بیشترم می شه!

Post Modernism!?

2009-11-24T23:29:00.006+03:30

فرانسوا لیوتار: "یک اثر تنها هنگامی مدرن می شود که اول پسامدرن بوده باشد. بدین ترتیب پسامدرنیسم نه در انتهای مدرنیسم که در مرحله ی زایش آن قرار دارد و این مرحله ایست ثابت."

مانی حقیقی- سرگشتگی نشانه ها

امروز در دانشگاه تهران

2009-11-24T22:20:00.012+03:30

دکتر جلایی پور عزیز!
صحبت های امروزتون عالی بود. دست مریزاد.

من و تو ما می شویم *

2009-11-21T16:02:00.008+03:30

قلب من برای رسیدن به تو،
درگیر دویدن های بی امان است؛
و هر چه تندتر می دود،
بیشتر مرا آرام می کند!
گویی زودتر به تو می رسد؛
زودتر مرا به تو می رساند...
نگران آرام شدن های این گونه ام نباش؛
مدت هاست که "من" در "تو" حل شده است.

25 مرداد 88

پ. ن.: عنوان رو "تو" انتخاب کرده...

و بعد از مدت ها دوباره با شکسپیر

2009-11-18T20:46:00.014+03:30

مارکوس: سرورم من فقط یک مگس را کشتم.
تیتوس: ولی مگر آن مگس پدر و مادر نداشت؟
مارکوس: آقا پوزش می طلبم ولی این مگس سیاه و زشت بود.
تیتوس: آه‌، آه‌، آه! در این صورت مرا ببخش که سرزنشت کردم‌، چون تو کار نیکی انجام داده ای...

تراژدی تیتوس اندرونیکوس
1590- 1588

پ.ن.: بدون شرح!!!

من...

2009-11-15T22:41:00.009+03:30

آدم خوبی نیستم!
می تونم آدم خوبی باشم...
آدم خوبی هستم!!!
هستم
با تموم خوبی هام
و بدی هام.
خودم هستم.
شبیه خودم هستم.
من، من هستم...
مهربون می شم
من کوچیکو مادرانه در آغوش می گیرم
و به خاطر شیطنت هاش می بخشمش.

تو چی؟
می بخشیش!؟

خدایش بیامرزاد...

2009-11-10T16:25:00.006+03:30

مهدی سحابی رو با در جست و جوی زمان از دست رفته شناختم و امروز با خوندن این جمله تو خبر آن لاین: "مهدی سحابی مترجم، نقاش و نویسنده ایرانی 17 آبان بر اثر سکته قلبی در فرانسه درگذشت." خیلی دلم گرفت...

پ. ن.:

1. http://www.khabaronline.ir/news-23855.aspx

2. فعلن همین...

دوستای بچگی

2009-11-05T11:40:00.003+03:30

دیشب خیلی تصادفی وب لاگ "لیلا صادقی" رو پیدا کردم. به عنوان یه زبان شناس دنبالش می گشتم که یهو یادم اومد بچه که بودم همسایمون بود! چقد از اون سال ها می گذره و من اصلن یادم نبود هم چین کسی رو می شناسم!!!
چقدر خوش حال شدم از پیشرفتس, از موفقیت هاش, از پیدا کردنش. لیلا چند سال از من بزرگ تر بود و همیشه همه ی ما کوچیک ترها دل مون می خواست مث اون باهوش, درس خون و منضبط باشیم. لیلا همیشه شاگرد اول بود. حالا هردومون هم رشته شدیم و یه جورایی هم کار. بعد این همه سال...
نتیجه ی جست و جوی دیشب سراسر لذت بود اگر امیرحسین عزیز- برادر لیلا و دوست بچگی هام- هنوز پیشمون بود. وقتی فهمیدم امیرحسین فوت کرده, خیلی ناراحت شدم. بچه که بودم با امیرحسین و چندتا دیگه از بچه های محل دوچرخه سواری می کردیم و بابا همیشه باهامون می یومد و مراقبمون بود... چهره ی اون پسر کوچولوی تپلی با اون دوچرخه ی آبیش الان تو ذهنمه. اسمش امیرحسین بود...
موفق باشی, دوست گلم لیلا جان. روحت شاد, امیرحسین عزیز. روحت شاد, بابا و مرسی خدا جون که منو بردی به دوران خوش کودکیم...

فیلسوف "رخداد"

2009-11-04T18:25:00.006+03:30

4 نوامبر، سال روز درگذشت ژیل دلوز (‎-(Gilles Deleuze فیلسوف معاصر فرانسوی- است. او در 18 ژانویه 1925 به دنیا آمد. در سوربن فلسفه خواند و سال ها در دانشگاه های سوربن، لیون و ونسن تدریس کرد. علاقه ی زيادي به هنر و سينما داشت و در حوزه سينما و فلسفه آثار ارزشمندي را خلق كرد. از دوستان نزدیک میشل فوکو نیز بوده است. ياپان‌نامه ی دكترايش را در دو بخش «تفاوت و تكرار» و «اسپينوزا و مسئله بيان» به دانشگاه ارائه كرد. تصویر متحرک و سه گونه ی آن (دومین شرح بر نظرات برگسون)، تأثر - تصویر: صورت و نمای نزدیک (2) ، تکنیک و سینما: مونتاژ و فلسفه چیست؟- مشترک با گتاری- از آثار او می باشند.

می گویند ملاصدرا می گوید...

2009-11-03T12:03:00.005+03:30

خداوند بی نهایت است و لامکان و بی زمان اما به قدر فهم تو کوچک می شود و به قدر نیاز تو فرود می آید و به قدر آرزوی تو گسترده می شود و به قدر ایمان تو کارگشا می شود. یتیمان را پدر می شود و مادر محتاجان. برادری را برادر می شود. عقیمان را طفل می شود. ناامیدان را امید می شود. گمگشتگان را راه می شود. در تاریکی ماندگان را نور می شود. رزمندگان را شمشیر می شود. پیران را عصا می شود. محتاجان به عشق را عشق می شود. خداوند همه چیز می شود همه کس را... به شرط اعتقاد، به شرط پاکی دل، به شرط طهارت روح، به شرط پرهیز از معامله با ابلیس. بشویید قلب هایتان را از هر احساس ناروا و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف و زبان هایتان را از هر گفتار ناپاک و دست هایتان را از هر آلودگی در بازار و بپرهیزید از ناجوانمردی ها، ناراستی ها، نامردمی ها... چنین کنید تا ببینید چگونه بر سفره شما با کاسه ای خوراک و تکه ای نان می نشیند. در دکان شما کفه های ترازویتان را میزان می کند و در کوچه های خلوت شب با شما آواز می خواند. مگر از زندگی چه می خواهید که در خدایی خدا یافت نمی شود!!؟

صدای بلند نا گفته ها ت

2009-11-01T19:15:00.012+03:30

انگار تو صدات, تو حرفای قشنگت, حتا تو مهربونیات, ناگفته هایی هستن از جنس قطره های کوچیک و بی رنگ بارون! هستن ولی نمی شه دیدشون؛ احساس می شن ولی نمی شه گرفتشون...

10 آبان 88

A Short Semantic View On 2 Names Used Here

2009-11-01T15:58:00.014+03:30

,Montra is a short version of Mahantra meaning protection/perotector. To get more related info. pls. check the given links: http://dictionary.reference.com/browse/Montre, http://www.aqua-temple.com/home.html, http://en.wikipedia.org/wiki/Montra

قافیه

2009-11-01T15:51:00.009+03:30

هیچ می دانستی
از وقتی آمده ای
تمام زندگی من, شعری شده است برای تو
به وسعت بی پایان دوست داشتنم!؟
گویی همانی؛
قافیه ای که
ذهن جست و جو گر من, برای پر کردن جای خالی اش
مدت ها در تکاپو بوده است.
از این روست که آرامم؛
و از این روست که ناآرام هم!

هیچ می دانستی
از وقتی آمده ای
شعر زندگی ام را
در حضور دیگران هم
می توانم بلند بلند بخوانم!؟
می دانی
همیشه,
شعرهای قافیه دار را
می شود فریاد زد.
سازها را, همیشه,
برای شعرهای آهنگین قافیه دار
می شود کوک کرد.
آهنگ زندگی را
برای شعرهای موزون و قافیه دار
همیشه, می شود بی درنگ نواخت.
فقط کافی ست از مناسب بودن قافیه ی شعر زندگی ات مطمئن باشی...

مرسی که یکتا قافیه ی خوش آهنگ و پرمعنای شعر زندگی من شده ای.

29 شهریور 88- 22:05

!

2009-10-31T20:50:00.003+03:30

حرفام تو گلوم گیر کردن. دارم خفه می شم... چرا نمی تونم بنویسم!؟

ایمان

2009-10-26T14:58:00.004+03:30

ایمان آنست که راستی را برگزینی که به زیان تو بود بر دروغی که تو را سود دهد.

نهج البلاغه

What is the best to do!?

2009-10-25T23:48:00.007+03:30

چه کنم!؟ سکوت!؟ اعتراف!؟ نشونه ها حداقل به خاطر خوبی های اون به دادم برسین.
پ.ن.:
1. می دونستی خیییلی خوبی؟ اگه نبودی که...
2. نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی...

آرومم!؟

2009-10-21T16:08:00.003+03:30

اصلن فک نمی کردم بعدش انقد آروم باشم! نمی دونم طبیعیه یا آرامش قبل از طوفانه...

آرام شده ام!؟

2009-10-11T15:15:00.013+03:30

دلم که بگیرد
نوشته هایت را می خوانم
صدایت را گوش می کنم
و به آوای دل نشین سازت دل می سپارم.
تو را که حس می کنم
آرام می شوم.
عجیب است!
دلم هم که نگیرد
همین کارها را انجام می دهم...
می بینی چقدر آرام شده ام!؟

25 مرداد 88

فردا

2009-10-11T15:12:00.004+03:30

این نوشته ی "هاجر" رو خیلی دوس دارم. 22 بهمن 82 نوشته شده، ولی من هر چند وقت یه بار می خونمش، مثل امروز.

فردای تو روشن است
بدان سان که تو بنیاد می نهی
و چون از گذشته به امروز سفر کنی
هرگز نیاز بدان نیست که تیرگی های ایام رفته را همراه خویش بری.
امروز،پدیده ای شگفت انگیز است
سرشار از توان و امکان
تا زندگی را بدان بنا کنی که آرزو داری.
امروز، سرآغاز بخت توست
اولین گام به راه های نو
و دستی به سوی هم بستگی های نوین.
امروز، نیک وقت آنست تا به یاد آری
نیروهای شگرف خداوندگار آن تو
که شادمانی را به زندگیت ارمغان تواند داد
رضایت را و عشق را
و اکنون وقت آنست که خویشتن را دریابی
و عشق را به خود هدیه دهی و بردباری را
که سخت نیازمند آنی...

من راست می گم...

2009-10-08T08:19:00.003+03:30

من راست می گم... هنوز جاش رو مچ دست راستم مونده و می خوام که همیشه بمونه تا یادم باشه که "من راست می گم". "من راست می گم" رو یادم می مونه!
پ. ن.: زخم این که درد نداشت، طفلکی قلبم، قلب زخمیم آرومو قرار نداشت...

باور می کنی؟

2009-10-07T20:08:00.003+03:30

اه... چقدر می گی باهات مهربون بودم؟ اصلن قبول؛ آره مهربون بودم، ولی خودم خیلی بیشتر از تو به این "مهربون بودن" احتیاج داشتم! منم جز همون آدمای عجیب و غریبم که این طوری باید انرزی بگیرن تا بتونن از بودنشون لذت ببرن، وگرنه خیلی زود گند می زنن به زندگی شونو هر چی که دارن و به قعر پوچی می رسن...
اصلن خوب نیست که احساسات من تحت تاثیر عوامل خارجیه مثل همین قانون مزخرف که می گه باید با یکی مهربون باشم به یکی انرزی بدم یکیو خوشحال کنم و... تا حال خودم خوب باشه!!! می دونی وابستگی به این چیزا خیلی دردناکه. مگه هر چند وقت یه بار پیش می یاد کسی پیدا شه که تو بتونی دوسش داشته باشی و اونم همینو بخواد یعنی از دوست داشتنت و احساسی که نسبت بهش داری استقبال کنه. این چیزا اگه کلن نایاب نباشن، ذاتن میرا و غیر قابل کنترلن و به سادگی می تونن لحظه های قشنگتو درب و داغون کنن.
واسه من فقط یه بار پیش اومد. یعنی قبلنم پیش اومده بود، اما نه انقد باشکوه، نه انقد عمیق. حالا نمی دونم باید خوشحال باشم که بالخره همچین چیزیو تجربه کردم، یا زار زار گریه کنم که با گندی که زدم مجبورم علی رغم میل باطنی خودم و تو همه چیزو تموم کنم! اما در هر حال یه اصل وجود داره و اونم چیزی نیست جز این که: "من هنوز به این مهربون بودم احتیاج دارم و تو هنوز همون آدم متفاوتی هستی که من سال هاست کوچه پس کوچه های دلمو برای استقبال ازش جارو می کردم."
پ. ن.:
1. مرسی به خاطر هدیه ی نابت، همون آرامشی که با حضورت، مهربونیت و خوبیت بهم بخشیدی.
2. من دیوونه شدم، نه!؟

این روزا...

2009-10-02T20:00:00.010+03:30

همش اینو زمزمه می کنم:

کار جهان به دست توست/ عقل به دست کس مده/ اصل تویی، خویش شناس/ آب به خار و خس مده...

پ. ن. : نمی دونم از کیه!

میم جیم

2009-10-02T19:48:00.004+03:30

از تو یاد گرفتم که با شجاعت و صراحت راجع به مشکلاتم حرف بزنم؛ بدون این که خجالت بکشم یا احساس خوبی نداشته باشم. صداقت، مهربونی و عزت نفس تو همیشه تحسین می کنم و به دوستی با تو افتخار...

پ. ن. :
1- کاش می شد ادامه داد...
2- می دونم نشونی این جا رو نداری ولی حس کردم باید بنویسم حسمو... باید یادم بمونه چه چیزایی ازت یاد گرفتم.

برای منم خدا کافیه!؟

2009-10-01T19:40:00.010+03:30

دیگه وقتشه؛ وقت رها شدن از این شرایط لعنتی. دیگه نمی خوام و نمی تونم تحملش کنم؛ دیگه کافیه...
خدایا! کمکم کن تا شجاع باشم و قوی، تا جرات کنم بالامو باز کنم و مقتدرانه تا اوج خواسته هام پرواز کنم. تا گذر کنم و هر موقع یاد این روزا و تصمیمی که گرفتم افتادم با افتخار سرمو بلند کنم و بگم که تونستم، که موفق شدم، که هممممممه چیز برام ممکنه، که یه باز از یه آزمون خیلی سخت سربلند بیرون اومدم، که منم تونستم. کمکم کن تا آروم باشم و با اطمینان رویاهای قشنگ زندگیمو به تصویر بکشم تا قوی باشم و ایمان داشته باشم به تحقق شون و با یه برنامه ریزی دقیق و منسجم پیش برم. خدایا! فقط چند ماه فرصت دارم...
می خواااام که این روزای سخت تموم شن و می دونم که تموم می شن. به قول یه دوست می نویسم که بعدها به این روزام بخندم.

پ. ن.: یاد یکی از پستام تو بلاگ فا افتادم. جمعه 8 خرداد 88 نوشته بودم:
به اندازه ی یک خواستن فاصله است،
از من تا
هست هایی که نیست می شوند،
و نیست هایی که هست...
تا آرزوهاااااااایم!

چطوریه!!؟

2009-10-01T16:44:00.003+03:30

چطوری بعضیا با استفاده از شیوه های غیراخلاقی و البته ناگفته نمونه کاملن رایج در مملکتمون به تموم خواسته هاشون می رسن!؟ پس تلکیف قضیه ی کارما و هزار تا تئوری مشابه چی می شه!!؟ رعایت موازین اخلاقی و احترام به اصول انسانی همون ساده لوحیه!؟ یا من باید بشینم ورژن جدید اخلاق و منطق و مقوله های اصلی جامعه ی انسانیو خوب خوب بخونم و هنجارامو دوباره تعریف کنم!!؟

A New Start

2009-10-01T16:26:00.003+03:30

همیشه بلند بلند فکر کردن رو دوست داشتم. از دفترای خاطرات بچگی و دست نوشته های نامرتب روزانه گرفته تا یه گوشه ی دیگه تو بلاگ فا، همش دنبال یه جایی بودم برای "حرف نوشتن" ؛ و این جا یکی دیگه از همون جاهاست؛ جایی برای بلند بلند فکر کردن، بلند بلند احساس کردن، جایی برای بلند بلند زندگی کردن...