تاب می آورم، با ایمان

سخت که می شود، می گویم: "تاب بیاور، می گذرد و باید این گونه از سر بگذرانی. همین است وقتی می خواهی آگاهانه پیش روی، خودت تصمیم بگیری و تا آخر پایش بایستی؛ نه از روی لجاجت، که به خاطر انتخابت و تعهدت به آن. خب رنج هم دارد گاهی، اما می ارزد به لذت رسیدن به آن چه می خواهی. بمان و تاب بیاور، تاب بیاور..."

پ. ن.: از گرمای دستانت گرم می شوم و انرزی می گیرم نه فقط برای پیش رفتن که برای تاختن مثل یک... اصیل- به قول رضا.

پ. ن. تازه: لطف کنین حتمن این جا رو بخونین:
http://mona-zarei.blogfa.com
مرسی.