بدون عنوان!

به کلماتی دور وابسته می‌شوم و در رویای کودکی‌ام بزرگ. مثل وقتی دندان شیری‌‌ام می‌افتاد، نزدیکانم از دست می‌رفت و خاک، بوی آن‌ها را به خود می‌گرفت؛ از گذشته فاصله می‌گرفتم و باز نزدیک می‌شدم. رویاهای ملول، فراموش می‌شد و به سوی گم نامی سرازیر. من تهدید روزها را جِدی نمی‌گرفتم و از رسوب زندگی به داخل، چیزی به کسی نمی‌گفتم که می‌دانستم ‌‌مرگ، گاهی به انزوا خو می کند و رفتارهایش از جایی دور مایه می‌‌گیرد. گوش‌هایش سنگین می‌شود، حرکاتش کُند و از خواب که بیدار می شود با صورتی پُف کرده، پای میز صبحانه از بوی فساد می‌گوید و به خواب می‌رود.‌ من زندگی می‌کردم و راه نفوذ، مدام بسته می‌شد و به چشم نمی‌آمد؛ شبیه پروانه‌ای که دارد پیله‌اش را می‌تند.
می‌خواستم به تنهایی بمیرم، در تنهایی بمیرم؛ جای گورهای دسته جمعی را فاش کنم و از احساس یورشی بنویسم که وجود داشت و دیده نمی شد. همه سراغ مرا می‌گرفتند و من حضور نداشتم، مثل وقتی که نمرده بودم و حذف می‌شدم. مشغول خودم بودم، چشم‌هایم را در آب گشودم و چند قدمی به سوی آسمان برداشتم، ابرها دوست دیرین من شدند و زیر پلک‌هایم باریدنشان می‌گرفت.
من با خودم آغاز کردم و بهانه‌اش تو بودی.
احساس نزدیکی بود، بین من و هجومی که تجربه نکرده بودم. آوازی که از دور، خواب‌های گرسنه‌ام را هی می‌کرد. باورم نمی‌شد، حلزونی باشم که رد کلمات را دنبال می‌کند و در پیچشی مدام، آغاز خودش را فراموش. چیزی كه در من می‌نشست، پدیدار می‌شد و از همیشه‌ی من دورتر بود، گیسوی بریده‌ای در باد که بسیار گم شده بود.

آن‌قدر به خودم نزدیک شدم که اصرار به یادآوری، فراموشی‌ام را بیشتر می‌کند از شَرم. صورتم را به خاک باز می گردانم. همان می‌شوم که دوستان محدودم خاطرات‌اش را از یاد برده‌اند و ارتباطی بین اطراف‌اش با او دیده نمی‌شود.
ما در تنهایی به دنیا می‌آییم و گورستان رویای دیگران می‌شویم.
خوشنود می‌شدم سال‌های دور، از من رودی عبور مي کرد. میان ماهی‌ها فراموش می‌شدم؛ و ریشه‌های کف دریا را می‌ديدم... تا به خودم ‌آمدم، رودها به کویر ‌رسید و چشم ماهی‌‌ها خشک شد. کلام آخرین،‌ در دهانی نیمه باز مانده بود؛ و تخم‌های سفیدشان در راه. دست و پا می‌زدند. عمری در آب زیسته بودند؛ حالا در خشکی جای مرگ شان را باز می‌کردند...
چهره‌ی تو در خاطرم گاهی مخدوش می‌شود؛ و مرا به جای دیگری می‌برد که نباید!